Elo :]

Coś od siebie... Dwa plus dwa jest cztery i tak zostanie.
W cuda nie więrzę. Widocznie tak być musiało, kości zostały rzucone. Dwa mocne temperamenty... Hmm. Ciężka sprawa. Nie można od tak sobie pstryknąć i będzie ładnie, pięknie. Trzeba chcieć, więc tu się zaczynają schodki. A smutek ma siłę przeznaczenia. I co? Nie poradzisz? Nie chcesz? Boisz się? 
Czego/Kogo? Siebie samego? No nie będę płakać. Wiesz... To nie czas zmienia tylko sytuacje, które się zdażają no i to one mają taki wpływ. A słabi odpadają. Jest przyczyna, będzie i skutek. :] 

:):):)

Najłatwiej jest narzekać. Heh. Można kogoś zjechać, itp. Ale zamisat coś zrobić, ruszyć się, wykazać odrobinę inicjatywy, to nie, lepiej od razu się poddać. Bo tak jest najłatwiej. Brawo! Gratuluję. Wracając dziś z kościoła, słyszałam ludzi, którzy tylko nażekali.
Zero pozytywów. Użalanie się na sobą. Jak tak do cholery można? Nie potrafię tego zrozumieć... Znajdzie się ktoś odważny, kto by mi to wytłumaczył?

:):):)

Więc, wczoraj byłam w Poznaniu na Cytadeli Na Misterium Męki Pańskiej. Fajne przeżycie. Bardzo mi się podobało. Czy się jakoś bardziej uduchowiłam? Wątpię... :] Ale momenty, fragmenty scen, miały w sobie coś takiego, co przyciąga i nie pozwala odejść. W pewnym momencie pomyślałam o Babci. Pewnie by Jej się podobało. Ale wierzę, że oglądała to razem ze mną. I było nam dobrze:) Wracając spowrotem zatrzymaliśmy się w jakimś barze. Czy coś, co bar przypominało. Spotkaliśmy kibiców Lecha Poznań. Zajebiści ludzie;) 
Uwielbiam cieszę, jest piękna, ale lubię też przebywać w takich miejscach, jak ten oto ala bar:).Nikt tam nie narzeka. Wszyscy są uśmiechnięci. Można się podrzeć. Poznać kilka nowych osób, a przy okazji jeszcze naklejki dostaniesz:). I żyjesz tą chwilą, która wywołuje chwilowy uśmiech. Ale daje tak wiele.
Zbliża się Wielkanoc. Czekam na Słońce. W cuda nie wierzę. To są za duże temperamenty :]
Pokój wam!