Okiem po Veronie.

2 debili mnie nakarmiło więc postanowiłem pokazać im Veronę.

Nie będzie ckliwie i turystycznie.

Kolumny przed domem Julii (tej od Romea) wyklejone są takimi wybrykami natury.

Po polsku też jest. 

Ludzka wyobraźnia czasami mnie zaskakuje...

Pani Julia we własnej osobie z wytartą prawą piersią. Podobno, kiedy się ją pomaca - masz szczęście. Podobno.

Tymi schodami można wejść do rzeki, aczkolwiek po prawej stronie są 3 wgłębienia w murze. W każdym na samym środku ktoś się skupkał...

Rzeka Adyga. Zimna woda, szybki nurt.

A tak dla jajników.

Nadal nad rzeką, ale on dla jaj chciał.

Giuseppe Garibaldi. Rewolucjonista, przeciwnik Watykanu. Kawał chłopa, który w 1861 roku zjednoczył Włochy.

Park. A w parku są i drzewa.

Komentarz zbędny.

Panda. Kilka takich na murach widziałam, ale tamte były czerwone.

Fontanna a może bardziej wodopój.

Niedorzeczność. W dodatku mnie zachwyca.

Gesu Ti Voglio Bene. 

Duomo. Bazylika czy zwał jak chciał.

Bądź co bądź jest wysokie.

Tak można bezpiecznie trwać. Prawdę mówiąc to wieeeelka brama przed Areną.

Tutaj ściery też śmierdzą. Też są śmietniki. Ludzie jeżdżą na rowerach...

Na Piazza Erbe znajduje się pomnik jakiegoś słynnego włoskiego poety. Dla mnie przez długi czas to był gołębiarz.

Podoba mi się drzewo za pomnikiem. Okolice mostu świętego Piotra i Muzeum Archeologicznego.

Do not kill my MUSIC.

Kawałek parku murowego.

Piazza Erbe.

Most. Dokładniej Ponte Pietro.

Nie ma balkonu Julii ani jej pominka. Mieszkania Romea też tu nie dojrzysz.

Arena może i zachwyca, ale mnie bardziej uderzyło drzewo w parku.

Do San Zeno nie zdążyłam dojść...

A wycieczka tak naprawdę zaczęła się w Castel Vecchio.