Witam :) Tutaj nie ma magi. Tutaj jestem tylko ja. Buntowniczka.

Kojarzy mi sie to z filmem "Pan zycia i smierci"

;)

Taa, połowę mam w dupie. Inni to idioci. I zostają Ci, do których się uśmiecham. (ludzie)

Żyję w przekonaniu, że choćby nie wiem, co, to w końcu będzie dobrze. Zawsze dostrzegam pozytywy. Mniej fajne rzeczy dostrzegam dużo później albo wcale. Najpierw robię, później myślę, rzadko planuję. Totalny spontan. Wszystko idzie prosto z mostu, wszystko, co ślina na język przyniesie. Wolę spontaniczną organizację. Niewiedza jest ciekawsza, ustawiane zdjęcia, kadry z filmu są zbyt dopracowane. Efekt końcowy? Wolę milczenie – daje pewność. Prawda jest przestępstwem. W końcu przepisy od czegoś są, ktoś je łamać musi. Wybrać można zawsze, podjąć właściwą decyzję … Utwierdzam się w przekonaniu, że miłość i nienawiść mają więcej ze sobą wspólnego niż mogłoby się wydawać. Miłość TO nienawiść. To, co nam może się wydawać fajne dla innych jest kretynizmem. To, co im się podoba, my uważamy za stratę czasu. No w końcu umrzemy wszyscy i wtedy będzie jeszcze większa wojna na świecie niż jest teraz. Kiedyś było inaczej. Dead animals need love too.
Są też naiwni. Myślą tylko o jednym i tym samym, pomijając ważniejsze. Oczywiście nie powinno się tego u góry podkładać pod każdą sytuację. Jest lipiec, everday. Lepiej to wziąć pół żartem, pół serio. Każdy odbierze to inaczej. Każdy pomyśli o tym samym, ale jednak o czymś innym.
^Niemożliwe, lecz wykonalne.
Niemożliwe nie istnieje.^
Jeśli się chce to można wszystko.:)
Zawsze można zacząć od nowa, trzeba tylko chcieć. Lepiej marzyć niż myśleć, lepiej odczuwać niż czuć. Uwaga jest jedna. Nie zatracić się w swoich zasranych czterech literach.
Mniej wiesz – lepiej sypiasz. Może, dlatego nie oglądam wiadomości?
Czy tusz pod skórą ma duże znaczenie? Czemu akurat krzyż z sercem? Czemu w tym a nie innym miejscu? Czemu z tą a nie inna osobą? Bo taka miłość nie gaśnie nigdy! :) Nie świecę nim nikomu przed oczami.
„(…) Na wszystkich trzech jego spojrzenie było doskonale bezmyślne. Operetka, szmira i okrucieństwo wcieliły się w jego postać jak w żywą alegorię. Niewykluczone, że na swój sposób był postacią tragiczną, lecz całkowicie pozbawioną świadomości tragedii, czyli w konsekwencji po prostu żałosną i głupią. Jego miłość do fotograficznej pozy i serbskiego disco polo świadczyły o pragnieniu bycia kimś więcej, niż był. Archaiczny mundur czetnika i tygrysiątko w ramionach przywodzą na myśl tekturową palmę w lichym kurorcie, pod którą robią sobie zdjęcia urlopowicze. Gdyby nie prawdziwa krew, mielibyśmy do czynienia ze smutną farsą. Dostał kilka kul w głowę, gdy wychodził z jakiejś belgradzkiej knajpy. Nie darowano mu nawet paru chwil na to, by pojął, dlaczego i za co umiera. Być może była to łaska.
Ach, ta środkowoeuropejska samotność! To wieczne sieroctwo, na które nie ma lekarstwa, ponieważ lekarstwa nie działają wstecz i nie potrafią wskrzeszać tego, co umarło. Wieczna, nieustająca samotność i opuszczenie. Samotność postwielkomorawska, samotność postjagiellońska, samotność postaustro-węgierska, postjugosławiańska, postkadeelowska. Pętelka historii i guzik teraźniejszości. Jaką opowieść można sklecić w języku, którego gramatyka nie przewiduje czasu przyszłego? Zawsze wychodzi coś w rodzaju elegii, coś w rodzaju legendy, jakaś kolista narracja, która musi powrócić do minionego, ponieważ już nie tylko przyszłe, ale nawet aktualne napełnia ją lękiem. (…)”
„Podróżować znaczy żyć. A w każdym razie żyć podwójnie, potrójnie, wielokrotnie”
Powyższy fragment to nocny pociąg do wieczności przeczytany w „Fado” A. Stasiuka.
Pozdrawiam Pana z rowu, łódkowych towarzyszy z Gardalandu.
Kto SZCZERZE cieszy się z mojego 1-sierpniowego powrotu?
Do Miłego:)