;>

Ilu jeszcze jest takich jak on?
O 2 w nocy wyłączam telewizor. Właśnie skończył się film, którego tytułu nie pamiętam. Akcja rozgrywała się podczas I wojny światowej. Mówili o sobie „Cavalieri nel cielo” Biorę prysznic, na zmianę zimną i ciepła wodą. Owinięta ręcznikiem siadam na kiblu albo wannie i szczotkuję zęby. Cisza i spokój. I tak się zastanawiam, ile osób w tej chwili umiera, ile dzieci się urodziło? Ilu ludzi obdarzyło się uśmiechem, ile wypadków jest na drogach? Ile związków się rozpadło i ile związków jest właśnie zawieranych? Kto poznał prawdziwych przyjaciół? Kto odniósł sukces? I tak dalej…. Później patrzę sobie w oczy, nastawiam dość cicho KoRn’a i idę spać. Bo świat to dość trudne i ogromne pojęcie…
Nie mogę się zdecydować, czy bardziej wolę moje loczki, czy też prosty a czasami wręcz artystyczny bałagan na mojej głowie. Heh:)
Piękno to ciekawość! Piękno to uśmiech!
Uwaga. Teraz będzie ważne.
Królową to tutaj JA jestem. Kolejka po uścisk robi się coraz dłuższa, lepiej będzie jak sobie pójdziesz, bo dziś ręki nie podam. Mówiąc inaczej. Nie życzę sobie kopiowania, papugowania, pisania w ten sam sposób jak JA piszę! Nie życzę sobie robienia tego, co ja robię. Zdjęcia a i owszem można sobie zabierać, nie mam nic przeciwko temu, ale jeżeli idzie o pisanie to nieładnie, nieładnie. Granica już dawno temu została ustalona. Jeżeli ktoś ma problem z pomysłem na „własne ja” no to już nie moja sprawa. Każdy reprezentuje siebie samego i swoją przestrzeń. Osobowości nikomu nie zabieram, a więc nie życzę sobie, aby ktoś MOJĄ kradł.
I żeby tradycji stało się zadość wrzucę fragment „Fado”:)
„Tak, więc przychodzi mi do głowy raczej rachunek strat niż zysków. Widzę rzeczy, które mają zniknąć, i w wyobraźni nie potrafię niczym ich zastąpić. Czym na przykład zastąpimy całkowitą bezinteresowność życia? To przesiadywanie, przeczekiwanie dni i godzin, w przekonaniu, że rzeczywistość toczy się niezależnie od naszych uczynków i wysiłków. W końcu to nic innego jak szlachetna wiara w to, że istnieją rzeczy większe i ważniejsze od nas.
Albo, czym zastąpimy marzycielstwo, ten wyjątkowy dar przedkładania wyobrażeń nad to, co podpowiada nam rozsądek?
Czym zastąpimy to wspaniałe poczucie wyższości wobec wszystkich innych, a zwłaszcza najbliższych sąsiadów; poczucie, dzięki któremu można przetrwać wszystkie klęski?
Czym zastąpimy nienawiść do samych siebie? Czym zastąpimy to wielkie uczucie, które zmusza nas do porzucania i przekraczania własnego losu?”
Miło spędziłam weekend z familią Pietra. Z Hiszpanii przyjechał Lorenzo. Zaczynam lubić listonosza ;)
I don’t care if you doesn’t care… I don’t care.
To może głębokie spojrzenie w oczy?
Amen, drodzy państwo, amen.